Van een keer meekijken tot spelen in Oranje: Emma heeft haar plek gevonden bij N.E.C.

datum icoon 04-11-2026
readtime icoon 7 minuten

In een paar jaar tijd kan er ontzettend veel veranderen. Dat geldt ook zéker voor Emma. Waar ze eerst nog nooit van rolstoelvoetbal had gehoord, is het tegenwoordig niet meer weg te denken uit haar leven. Inmiddels speelt ze bij N.E.C., kwam ze uit voor het Nederlands team en weet ze precies wat ze op het veld wil bereiken. Ze werd kampioen, was topscorer en speelt tegenwoordig zelfs voor Oranje. Emma heeft haar plek op het veld gevonden, waar ze vol voor de winst gaat, haar teamgenoten aanmoedigt en droomt van een internationaal duel tegen Engeland. 

Het begon allemaal met haar klasgenoot Thijs, die al aan rolstoelvoetbal deed. Emma besloot een keer mee te gaan kijken en was al snel enthousiast. Voor die tijd had ze al enkele sporten geprobeerd, maar het was niet eenvoudig om iets te vinden dat aansloot bij Emma’s mogelijkheden. Dansen bleek niet goed te passen en ook zwemles vroeg veel energie. Omdat een schooldag voor Emma al behoorlijk intensief kan zijn, moest een sport vooral haalbaar én leuk zijn. Bij het rolstoelvoetbal viel dat op zijn plek. Haar moeder herinnert zich hoe Emma tijdens die eerste training straalde en het liefst meteen de voetbalrolstoel mee naar huis wilde nemen. Eindelijk had ze iets gevonden waar ze plezier in had én waarin ze haar talent kon ontdekken.

Inmiddels traint Emma al vijf jaar met het team van N.E.C. en kijkt ze vooral uit naar de momenten waarop iedereen weer bij elkaar komt. “Het leukste vind ik dat je elkaar ziet, samen traint en tussendoor gezellig kunt kletsen”, vertelt ze. Met sommige teamgenoten is ze al jarenlang bevriend. Puk kent ze bijvoorbeeld sinds de kleuterklas en ook buiten het voetbal spreken ze elkaar regelmatig. Die band maakt het team voor Emma extra bijzonder. Het gaat niet alleen om wat er tijdens een wedstrijd gebeurt, maar ook om de mensen met wie ze het samen beleeft.

Een andere kant van Emma

Wie Emma op het veld ziet, merkt dat ze zich binnen de lijnen goed voelt. Buiten het voetbal kan ze soms wat verlegen overkomen, maar zodra de wedstrijd begint, laat ze zich horen. Ze geeft teamgenoten aanwijzingen, helpt ze de juiste kant op en probeert iedereen bij het spel te betrekken. Haar moeder vindt het mooi om te zien hoe vanzelfsprekend Emma die rol op zich neemt. Waar andere spelers soms wat extra sturing nodig hebben, weet Emma goed hoe ze hen kan helpen zonder dat het ten koste gaat van het samenspel.

Die betrokkenheid bleef ook binnen het team niet onopgemerkt. Onlangs mocht Emma tijdens een wedstrijddag aanvoerster zijn, een rol die ze met trots vervulde. “Dat is een hele eer”, vertelt ze. Voor haar betekent aanvoerster zijn vooral dat ze haar teamgenoten op weg helpt en ervoor zorgt dat iedereen scherp blijft. Ze denkt mee over de tactiek en moedigt anderen aan. Haar moeder ziet hoe het voetbal Emma de ruimte geeft om die kant van zichzelf te laten zien. Het meisje dat buiten het veld soms wat stiller is, neemt op het veld initiatief en durft anderen aan te spreken.

Ook de resultaten mogen er zijn. Emma werd met N.E.C. een keer kampioen en was in dat seizoen bovendien topscorer. Als ze terugdenkt aan haar mooiste herinneringen, komt dat kampioenschap dan ook meteen naar boven. Maar ze wil niet alleen terugkijken op wat ze al heeft bereikt. Op het veld blijft ze leren en haar spel verbeteren. Zo heeft ze tijdens trainingen bij Oranje onder meer gewerkt aan haar dribbeltechniek. Tegenstanders passeren vraagt bij rolstoelvoetbal om een andere aanpak dan bij regulier voetbal, legt ze uit. “Een rolstoel is natuurlijk een stuk breder dan de benen van een voetballer, waardoor je meer ruimte nodig hebt om langs iemand heen te komen. Dat maakt het spel uitdagend en vraagt om een goede techniek, inzicht en veel samenspel.

Voetbal is er voor iedereen

Dat Emma inmiddels ook voor het Nederlands team speelt, had ze een paar jaar geleden niet kunnen bedenken. Nu traint ze met Oranje en krijgt ze de kans om zich verder te ontwikkelen. De eerste training was even wennen, omdat ze haar eigen rolstoel niet bij zich had, maar bij de daaropvolgende training voelde het al een stuk prettiger. Ze kon beter meedoen en leerde nieuwe dingen die ze ook op het veld kan toepassen.

Emma speelt als enige meisje in de selectie en hoopt met het Nederlands team in de toekomst tegen andere landen uit te komen. Een wedstrijd tegen Engeland staat hoog op haar wensenlijst, net als nóg een keer kampioen worden met N.E.C. Het zijn doelen waar ze met plezier naartoe werkt, zonder te vergeten wat haar in eerste instantie naar het rolstoelvoetbal trok: samen sporten en plezier maken.

Dat is ook wat Emma andere meisjes en vrouwen wil meegeven die twijfelen of voetbal wel iets voor hen is. Zelf wist ze dat in het begin ook niet zeker, maar inmiddels voelt ze zich helemaal thuis op het veld. “Je hoeft niet per se een jongen of man te zijn om te voetballen. Het kan als meisje of vrouw ook gewoon.” Wie twijfelt, kan het volgens Emma het beste gewoon een keer proberen.

Dat rolstoelvoetbal niet zo eenvoudig is als het er vanaf de zijlijn misschien uitziet, weet Emma als geen ander. Een tegenstander passeren en een actie goed uitvoeren, vraagt om de nodige oefening. Ze hoopt dan ook dat mensen die langs de kant staan, daar soms wat meer bij stilstaan. Wie denkt dat het makkelijk is, mag het natuurlijk altijd zelf eens proberen!

Samen verder dromen

Naast de sportieve prestaties is juist het gevoel van verbondenheid wat Emma en haar moeder zo waarderen. De spelers kennen elkaar, moedigen elkaar aan en helpen elkaar als er iets misgaat, bijvoorbeeld wanneer iemand problemen heeft met de rolstoel. Ook tussen de ouders is er contact ontstaan. Ze herkennen veel in elkaars ervaringen en kunnen elkaar helpen wanneer dat nodig is. Het rolstoelvoetbal brengt zo niet alleen de spelers samen, maar ook hun families.

Emma blijft ondertussen dromen van een nieuwe landstitel met N.E.C. en een wedstrijd tegen Engeland met Oranje. Eén ding is duidelijk: de sport die ze ooit bij toeval ontdekte, is inmiddels een belangrijk onderdeel van haar leven geworden. Ook volgt ze N.E.C. op de voet, al zijn de Europese wedstrijden soms wat laat op de avond als ze al moe is. Voor de wedstrijd tegen Omonia Nicosia verwacht ze een overwinning van 2-1. 

Maar misschien zegt haar verhaal nu al genoeg: het meisje dat ooit niet wist of voetbal wel iets voor haar was, is uitgegroeid tot een speelster die haar teamgenoten op sleeptouw neemt en vooral ontzettend veel plezier heeft in wat ze doet. En dat begon allemaal met één keer gaan kijken.